Debaty sejmoweIX Kadencja

Interpelacja w sprawie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie

   Szanowny Panie Ministrze! Zwracam się do Pana Ministra z interpelacją dotyczącą ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie.    Chociaż ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie jest pierwszym aktem regulującym postępowanie z ofiarą i sprawcą przemocy w rodzinie, to jednak nie rozwiązuje ona wszystkich problemów.    Sąd może nakazać sprawcy przemocy w rodzinie opuszczenie mieszkania, które dzielił z ofiarą, i zakazać mu zbliżania się do pokrzywdzonego, ale w ww. ustawie nie ma wyraźnie sformułowanych nakazów, by w sposób bezwzględny chronić życie ofiar już na etapie postępowania czy też interwencji przez policję.    Wprowadzono przepis, który może ograniczyć możliwość orzekania o obowiązku udziału sprawców w programach edukacyjno-korekcyjnych. Dotychczas sąd mógł zobowiązać sprawcę do udziału w takim programie bez uzyskania jego zgody. Zapisy nowej ustawy wymagają w takim przypadku zgody skazanego, a w takich sprawach rzadko dochodzi do dobrowolnego poddania się karze.    Do wad ustawy należy także zaliczyć art. 87a, który mówi o zawieszeniu na czas śledztwa, a zwolnieniu z pracy po oskarżeniu, tylko wychowawców placówek opiekuńczo-wychowawczych. Dodam tylko, iż co trzecie zabójstwo popełnione w Polsce jest skutkiem konfliktu w rodzinie.    W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:    1. Dlaczego dopiero sąd może nakazać wyprowadzenie się sprawcy, a nie dzieje się to wcześniej, na etapie śledztwa?    2. Dlaczego ustawa przewiduje konsekwencje tylko dla wychowawców placówek opiekuńczo-wychowawczych, a nie dla wszystkich zawodów związanych z pracą z dziećmi?    3. Dlaczego udział w programach edukacyjno-korekcyjnych wymaga wyrażenia zgody skazanego?    Z poważaniem    Poseł Tomasz Latos    Warszawa, dnia 23 grudnia 2005 r.