Debaty sejmoweIX Kadencja

Interpelacja w sprawie pomocy żywnościowej UE dla Polski

   Szanowny Panie Premierze! W ostatnich latach do naszego kraju z bogatych państw Unii Europejskiej przekazano tysiące ton żywności w ramach programu ˝Dostarczania żywności dla najuboższej ludności UE˝. Oprócz tego przesyłaniem pomocy żywnościowej do Polski zajmowało się i zajmuje wiele instytucji pozarządowych i charytatywnych z państw Europy Zachodniej. Dystrybucją tej pomocy w naszym kraju zajmują się m.in. jednostki samorządu terytorialnego, Caritas Polska oraz inne instytucje i organizacje. Mając na uwadze fakt, że w Polsce żyje wiele rodzin, dla których taka pomoc jest niezbędna, musimy równocześnie stwierdzić, że znaczna część przekazywanej pomocy płynie do osób dobrze sytuowanych pod względem materialnym, które z powodzeniem mogą się obyć bez korzystania z nadsyłanej pomocy. Uważam, że problem braku zabezpieczenia elementarnych potrzeb najbiedniejszych polskich rodzin, przede wszystkim w zakresie zagwarantowania pomocy żywnościowej, powinien być rozwiązywany własnymi siłami. Patrząc na ilość niezagospodarowanej ziemi, należy stworzyć warunki rodzimemu rolnictwu, które jest w stanie zapewnić żywność w dostatecznej ilości nie tylko obywatelom naszego kraju, ale także pomóc tym, dla których nawet minimalna racja żywnościowa w ciągu dnia jest ratunkiem przez śmiercią głodową. Popatrzmy także jak wiele unijnych przepisów w bezsensowny sposób ogranicza produkcję rolną w Polsce. Dla tych zaś rolników, którzy odważyliby się przekroczyć ustalone limity, przewidziane są dotkliwe sankcje finansowe.    Zupełnie niezrozumiałe i paradoksalne są działania Unii Europejskiej, która z jednej strony ogranicza nasze możliwości produkcyjne żywności, a z drugiej strony przysyła do nas tysiące ton żywności w ramach tzw. programu żywności dla najuboższej ludności w UE. Jak również czyni to w sytuacji, gdy codziennie z głodu umierają dziesiątki tysięcy dzieci w krajach afrykańskich. Powinien być to problem wstydliwy dla bogatych państwa świata, uważam, że również dla Polski, w których codziennie na śmietnikach marnują się tysiące ton żywności. Potrzebą chwili jest przygotowanie i wprowadzenie w życie programu, który położyłby kres występowaniu powszechnego w Afryce zjawiska śmierci głodowej. Taki program oprócz dostaw niezbędnych ilości żywności powinien zawierać elementy przygotowujące miejscową ludność do zagospodarowania i uprawy ziemi we własnym zakresie. Być może takie działania nie zlikwidowałyby problemu, ale pozwoliłyby na jego złagodzenie. Oprócz tego miałyby charakter edukacyjny dla mieszkańców Afryki.    Z powodzeniem inicjatorem takich działań na forum Unii Europejskiej czy ONZ mogłaby być Polska.    Pragnę zapytać Pana Premiera:    1. Jaki jest cel Unii Europejskiej w realizacji programów pomocowych zaopatrujących m.in. Polskę w żywność i w jakim kierunku w najbliższym czasie będzie zmierzała polityka unijna w zakresie pomocy żywnościowej?    2. Czy Pan nie uważa, że taka polityka Unii nie jest korzystna dla naszego kraju?    3. Czy Polska dostrzega bolesny problem głodu na świecie? Czy przedstawiciele Polski podnosili ten problem na forum Unii Europejskiej i ONZ?    4. Czy został opracowany spójny i długofalowy program pomocy żywnościowej dla najbiedniejszych państw naszego globu?    Z poważaniem    Poseł Halina Murias    Łańcut, dnia 16 czerwca 2006 r.