Debaty sejmoweIX Kadencja

Interpelacja w sprawie rozregulowania rynku cukru w Polsce

   Po trzech urodzajnych w buraki latach i wysokiej produkcji cukru konieczny jest interwencyjny skup nadwyżek. W roku 1996/1997 wyprodukowano 2240 tys. ton cukru, w roku 1997/1998 - 2060 tys. ton, w roku 1998/1999 - 2090 tys. ton.    Według prof. Zygmunta Smolińskiego z Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w Warszawie konsumpcja krajowa jest szacowana na poziomie 1620 tys. ton. Do Polski napływał też cukier z importu z powodu niedostatecznej ochrony rynku wewnętrznego. Agencja Rynku Rolnego, ratując zapasy, wprowadzała cukier na rynek wewnętrzny, destabilizując go. Nie było też dostatecznej kontroli eksportu cukru z kwoty B i C. To spowodowało, że dzisiaj wielkość nadwyżki cukru w kraju jest szacowana na 450 tys. ton, którą trzeba natychmiast wykupić za pośrednictwem Agencji Rynku Rolnego, aby odciążony z nadwyżki rynek mógł normalnie funkcjonować. Zdjęcie nadwyżki cukru z rynku spowoduje zafunkcjonowanie ustalonej ceny minimalnej, a to przyniesie większe wpływy z podatków do budżetu państwa. Nie bez znaczenia jest też fakt poprawy sytuacji finansowej plantatorów buraków. Przestały funkcjonować ogłoszone przez rząd ceny minimalne 1,71 zł na kraj. Dzisiaj cukier można kupować w cenie ok. 1 zł za kg. Co może spowodować taka sytuacja na rynku?    Cukrownie do jesieni stracą w większości zdolności kredytowe. Nie będą w stanie zapłacić rolnikowi za dostarczone buraki. Grozi nam jesienna awantura o pieniądze za buraki. Rok 1999 został ogłoszony rokiem prywatyzacji przemysłu cukrowniczego. Czy musi być to prywatyzacja upadłych fabryk? Czy rzeczywiście nie potrafimy sensownie zagospodarować nadwyżek, doprowadzając jeden z najstarszych polskich przemysłów rolno-spożywczych do upadłości? Jakie ceny uzyskamy, prywatyzując fabryki w takim stanie? Jakie działania w tej sytuacji podjął minister rolnictwa, jakie minister skarbu?    Nowa inicjatywa poselska, aby uchwalić nową ustawę cukrową po zakończeniu procesu legislacyjnego, nie będzie już nikomu potrzebna.    Poseł Stanisław Misztal    Zamość, dnia 4 maja 1999 r.